Sposób odżywiania się kobiety w ciąży określa dietę płodu rozwijającego się w jej łonie. Oznacza to, iż soki przyjmowane przez matkę, pomagają dostarczyć jej nienarodzonemu dziecku niezbędnych witamin, enzymów, minerałów i innych składników odżywczych zapewniających obojgu zdrowie przed i po rozwiązaniu.

Witaminy i minerały przyjmowane w formach naturalnych mają większą wartość od preparatów podawanych w tabletkach. Najlepszym pokarmem dla noworodka jest oczywiście mleko matki.

W ciągu pierwszych trzech dni karmienia piersią dziecko otrzymuje drogą naturalną bogaty w białko płyn zwany siarą, zawierający globuliny i inne czynniki odpornościowe chroniące je przed wieloma chorobami i dolegliwościami, dopóki jego własny układ odpornościowy nie zacznie w pełni funkcjonować. W pierwszych kilku miesiącach życia jedynym źródłem składników odżywczych jest mleko matki.


W okresie karmienia matka powinna wypijać codziennie dwie filiżanki mieszanego soku z marchwi, selera i pietruszki.

Chcąc zwiększyć ilość pokarmu, może powiększyć udział warzyw zielonych w soku lub w codziennym jadłospisie. To powinno zapewnić dziecku wystarczającą ilość wszystkich niezbędnych elementów chemicznych potrzebnych do pomyślnego rozwoju.

Dziecko jest gotowe do przyjęcia pierwszych soków, gdy jego waga pourodzeniowa podwoiła się i wynosi co najmniej 7 kg, a równocześnie karmienie piersią odbywa się 8-12 razy w ciągu doby, względnie – przy karmieniu zastępczym z butelki – gdy dziecko przyjmuje około l litra mleka dziennie.

jablka2-300x228 Soki w życiu dzieci

 

Jako pierwsze najlepiej nadają się soki z jabłek, białych winogron i gruszek. Surowy sok należy rozcieńczyć w stosunku 1:1 wodą destylowaną lub filtrowaną metodą odwróconej osmozy.

Na tym etapie zaleca się również dodawanie co drugi dzień jednej łyżeczki zielonego soku warzywnego do butelki mleka. Może to być sok z surowego szpinaku, brokułu, pietruszki lub młodej trawy pszenicznej.

Należy dodawać tylko jedną łyżeczkę, zielony sok jest bowiem bardzo skoncentrowany i mocny. Dostarcza on żelaza (którego w mleku może brakować), elektrolitów i chlorofilu – składników potrzebnych przyjaznym bakteriom flory jelitowej.

 

U dzieci powyżej szóstego miesiąca życia, którym podaje się dużo mleka i bardzo niewiele pokarmów stałych, występuje dość często anemia na tle niedoboru żelaza.

Soki mieszane, np. jabłkowo – marchwiowy, marchwiowy – selerowy, marchwiowy – mleczny, mangowo-jabłkowy, gruszkowo-śliwkowy itp., można podawać dziecku, które osiągnęło wagę 9 kg. Nie powinno się podawać niemowlętom soków cytrusowych, ponieważ tworzą zbyt alkaliczne środowisko w żołądku.

 

Jeżeli dziecko reaguje na jakiś gatunek soku wymiotami lub biegunką, należy wstrzymać się z podawaniem go przez miesiąc i ponosić próbę. Gdy objawy się powtórzą, powinno się skorzystać z porady lekarskiej.

 

W miarę przyrostu wagi dziecka stopniowo zmniejszamy ilość wody dodawanej do soków, eliminując ją w końcu całkowicie. W pierwszym roku życia dzieci przeważnie potrajają swoją wagę, a ich wzrost zwiększa się o 50%.

Jeżeli dziecko ma niestrawność lub gazy żołądkowe (odbija mu się częściej niż zwykle), należy spróbować podać niewielką ilość soku z papai. Przy biegunce pomagają soki z jeżyn i jagód. Dzieciom poniżej jednego roku podaje się soki rozcieńczone, starszym – nierozcieńczone.

 

Niektóre soki są tak mocne, że zawsze trzeba je rozcieńczać sokiem łagodniejszym lub surowym mlekiem kozim. Soki zielone – z brokułu, szpinaku, kapusty włoskiej, czy z młodej trawy pszenicznej – powinny być zawsze rozcieńczane w stosunku 3 : 1 sokami łagodniejszymi, takimi jak: marchwiowy, jabłkowy lub jabłko – marchwiowy.

 

Wspaniałą korzyścią z mieszania soków jest to, że zawsze znaleźć można kombinację miłą dla dziecięcego podniebienia (lub przynajmniej akceptowalną).